بهار
۱۳٩۱/۱/٢۸
تفسیر بهار ... نظرات() 

 

 

 

 

 

دشت شقایق دماوند

 

 

دشت شقایق دماوند

 

 

عکس / مجتبی حیدری

 

 

 

 

       وقتی زمستان سردو سخت کوله بارش را بر می دارد ودور می شود بهار دل انگیز از راه می رسد فصلی که موسم اعتدال هوا و دگرگونی طبیعت است جهان هستی وطبیعت بی جان بار دیگرحیاتی نو می یابد و شکوفه های زیبا بر شاخسار درختان شکفته می شود با رویش انواع گیاهان و گلهای رنگارنگ گویی کوه و در و دشت حریرپرنیان برسرکشیده است ومیتوان جوشش چشمه ساران را ازدل سخت کوهها دید و زمزمه جویباران  ونغمه سرایی بلبلان را شنید .

 منوچهریدامغانی  بهار را چنین  توصف کرده است:

آمد بهار خرم و  آورد  خرمی                    

                                چندین هزار لاله ز خارا  برون  دمید

بلبل چو سبزه دید همه مشکبوی                 

                             گاهی سرود گوی شد و گاه شعرخوان

 

         بهار با شکوهترین جلوه گری خداوند در جهاناست  صاحبدلان  با دیدن اینهمه زیبایی های سحر انگیز  از قدرت وعظمت خداوند آگاه می شوند و معرفت  و  به لطف خالق بی مثال  پی می برندو به قول شاعر شیرین سخن سعدی شیرازی:

برگ درختان سبز در نظر هوشیار                 

                                    هر ورقش دفتریست معرفت کردگار

 

        مجموعه ی این نو شدن ها و زیبایی ها ی بی بدیل ؛ آدمی را به تعقل وتفکر و تحول فرا می خواندوبهاربه انسان  یاد آوری می کند که  با چشم بصیرت به طبیعت بنگردمی و متحول شود.

سعدی شاعر نامدار چنین گفته است:

بامدادان که تفاوت نکند لیل و نهار                     

                                      خوش  بوددامن  صحرا  و  بهار

بلبلان وقت گل آمد که بنالد از شوق                

                               نه کم از بلبل مستی تو بنال هوشیار

 

تحول ودگرگونی آدمی در جهت رشد وتکامل اوست وسبب می شود که  انسان تا جاییکه برای او مقدور است هدفمند زندگی کند و در جهت بهبودی زندگی خود تلاش کند و از موهبت ها و نعمت هاییکه در اختیار دارد بخوبی بهره مند شود و با عشق و امید زیبایی های زندگی را ببیند وبه آن عشق ورزد.                  

 مهدی سهیلی شاعر معاصر می گوید:

 

زندگی زیباست کو چشمی که زیبایی ببیند؟   

                                       کودل آرایی که درهستی دلارایی یبیند؟

صبح ها تاج  طلا را  برستیغ   کوه  یابد       

                                    شب  گل الماس را بر سقف مینایی ببیند

ریخت ساقی باده های گونه گون درجام هستی  

                                          غافل آنکو سکر رادرباده پیمایی ببیند

شکوه ها ازبخت داردبی خدادربی کسی ها   

                                       شادمان آنکو خدا را وقت تنهایی ببیند

زشت بینان را بگو در دیده خود عیب جویند  

                              زند گی زیباست کوچشمی که زیبایی ببیند؟

 

.

 

                                                                          
 

 

                                                                        
هما آقا جعفری      نوروز 91