بهار
۱۳٩۱/۳/٢٥
ادبیات معاصر -شعر ندای آغاز از سهراب سپهری ... نظرات() 

سهراب سپهری  شاعرو نقاش معاصر در سال 1307 در کاشان  در خانواده ا ی که اهل شعر و هنر بودند متولد شد و دوران کودکی خود را در همین شهر گذراند  .وی  پس پایان تحصیلات دوره اول متوسطه به تهران آمد و وارد دانشسرای مقدماتی تهران شد و با موفقیت دوره دو ساله ی دانشسرا را به پایان رساند و به کاشان بازگشت .سپس در دانشکده هنر های زیبای دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت.و  دانشگاه را با دریافت نشان درجه اول علمی به اتمام رساند.

وی  همزمان با سرودن شعر به هنر  نقاشی هم می پرداخت و در هر دو زمینه بسیار موفق بوده است.درشعر در آغاز راه به سبک نیما نظرداشت وازاو پیروی می کرد.سپس با پیشرفت و کمال در سرودن شعر وبه دلیل نگرش ودیدگاه خاصش به جهان وزندگی،به سبک و شیوه ی متفاوت وزبانی خاص در شعر  دست یافت که شعرش را از دیگر معاصرانش  ممتاز کرده است.

 این شاعر و نویسنده پر کار ،همگام  با انتشار دفتر های شعر ،  درنمایشگاه های مختلف نقاشی  داخلی و خارجی شرکت می کرد و آثارش مورد پسند واقع میشد .وی در طول عمر کوتاه خود به بسیاری از کشورهای شرق وغرب سفر کرد. و تجربه هایی اندوخت که در شعر و نقاشی وی تاثیر گذاشته است .سهراب در سال 1359 در اثر
بیماری سرطان خون در گذشت.

 آثار  سهراب:

مرگ رنگ

زنگی خوابها                                                                               

آوار آفتاب

شرق اندوه

صدای بای آب

حجم سبز

ما هیچ ما نگاه

                                                                          

 

 

                                          زندگینامه سهراب سپهری به همراه تصاویر-مشق دل بزرگانزندگینامه سهراب سپهری به همراه تصاویر-مشق دل بزرگان     

 

 

 شعر ندای آغاز:

 

کفش هایم کو،

چه کسی بود صدازد:سهراب ؟

آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ.

مادرم در خواب است .

و منوچهرو پروانه و شاید همه ی مردم شهر .

 شب خرداد به آرامی یک مرثیه از روی سر ثانیه هامی گذرد

ونسیمی خنک ازحاشیه سبز پتو خواب مرا می روبد .

بالش من پر آوازپر چلچله هاست.

 

صبح خواهد شد

و به این کاسه  ی آب

آسمان هجرت خواهدکرد

 

باید امشب بروم

 

من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم

حرفی از جنس زمان نشنیدم .

هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود.

کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد.

هیچکس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت.

من به اندازه ی یک ابر دلم می گیرد

وقتی از پنجره می بینم حوری

_ دختر بالغ همسایه_

پای کمیاب ترین نارون روی زمین

فقه می خواند.

 

 

چیزهایی هم هست لحظه های پر اوج

(مثلأ شاعره ای را دیدم

آنچنان محو تماشای فضا بود که در چشمانش

آسمان تخم گذاشت.

و شبی از شب ها

مردی از من پرسید                                                                            

 

تا طلوع انگورچند ساعت راه است ؟)

 

باید امشب بروم

 

باید امشب چمدانی را

که به اندازه تنهایی من جا دارد ، بردارم

وبه سمتی بروم

که درختان حماسی پیداست،

رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند.

یک نفر باز صدازد: سهراب!

کفش هایم کو         

 

 

 منبع:سهراب سبهری هشت کتاب تهران انتشارات طهوری  سال    1386

 

 

«تفسیر شعر ندای آغاز »      

«ندای آغاز» شرح انگیزه ی سفری است به سوی وسعتی که کلمات از توصیف آن عاجزند (وسعت بی واژه)؛ جایی که درختان حماسی آن از دور پیداست... سپهری قبلآ شرحی از این سفر روحانی را درشاهکار بی نظیر خود ، منظومه ی مسافر، بیان کرده است.

سفر از موتیف های شعر سپهری است و گسترده ترین و فلسفی ترین شکلش در منظومه ی مسافر تبیین شده است .

سفرهایی تو را درکوچه هاشان خواب می بینند

تو را در قریه های دور مرغانی به هم تبریک میگویند

گوش کن جاده صدامی زند از دور قدمهای تو را

این سفرهامعمولا در زمین و زمان شروع می شوند و به جایی در آنسوی زمین و زمان می رسند .

این شعر ، شرح کوتاه انگیزه ی سفری است از شهر خواب و غفلت و زندگانی متعارف به سوی مرزهای بیداری و روشنی و دگرگونه زیستن.

                                                      ( دکتر سیروس شمیسا)

 

 

 

 




 

 

منبع :بایگاه  خبری  تحلیلی فردا